Archivo | RENTA BÁSICA | TRABAJO RSS for this section

O noso debate sobre prostitución sáldase sen ferid@s de gravidade

Confesamos que a charla-debate sobre prostitución de onte deixounos un pouco sobresaltad@s. Por suposto, non se tratou da charla en si, da que estamos moi satisfeit@s. Foi o debate posterior o que se nos foi un pouco das mans, aínda que o sangue non chegou ao río… Do acto subiremos un vídeo en breve. De momento, queda esta reseña.

CnQz9xGXEAAYxV9

Comezou falando a nosa compañeira Sara, quen fixo unha aproximación humana e verosímil ao tema para evidenciar a superficialidade coa que se aborda o problema da prostitución no norte do mundo, tanto pola maioría tolerante cun abuso de enormes proporcións (que perciben lonxano porque non lles afecta persoalmente), como por parte daquel@s que que ensalzan a presunta liberdade dos corpos ignorando a dolorosa evidencia da outra cara da moeda: a da explotación na que viven actualmente millóns de mulleres pobres abocadas a venderse como mercancía. Sara recordounos que o entorno no que xurde nos países empobrecidos é dificilmente imaxinable no mundo “desenvolvido”, e que cómpre tomar moita máis conciencia e loitar activamente contra a transixencia respecto ao “negocio do sexo”, que se nutre da pobreza e do sometimento inxusto dunhas mulleres que non tiveron a menor oportunidade nos seus países de orixe.

Pola súa parte, as compañeiras feministas do Foro Falando Nós, Yerma e Victoria, das que tiñamos excelentes referencias, cumpriron sobradamente as expectativas cunha mensaxe trabada, solvente e chea de datos incontestables. O enfoque da prostitución como resultado dun sistema económico depredador, dunhas tradicións culturais machistas e dunha evidente neglixencia de gobernos e institucións á hora de abordar esta lacra, resultou moi convincente.

IMG_20160713_203913

Ninguén foi quen, no intenso debate posterior, de botar abaixo evidencias como a da escandalosa minoría de idade de moitísimas mulleres prostituídas, a da connivencia dos gobernos de certos países pobres, a da endémica relación da prostitución co mundo delincuencial máis sofisticado, o do uso das drogas e da violencia extrema para “domesticar” e atar persoas á oculta escravitude das factorías de explotación sexual que proliferan impunemente… Un aporte particularmente estremecedor foi un pequeno vídeo que deu comezo ás súas intervencións. Imposible permanecer indiferente ante comportamentos tan brutais e cotiás no sórdido mundo da “industria do sexo”.

Pero unha vez rematados estes argumentos, xustamente os que se ofreceron na convocatoria, foi cando a cousa medrou ata a un punto de pura incandescencia dialéctica. E, a touro pasado, penso que estaría ben reflexionar sobre un par aspectos da xornada.

O primeiro, obríganos a  comezar desculpándonos. Arrebatar a posibilidade de réplica á primeira participante do público nun intento de neutralizar a inminente revolta que, de todos modos, acabaría por chegar, non foi correcto. Varias mulleres indignadas non dispuxeron da oportunidade de ir calmando e acoplando as súas intervencións dada a contundencia inicial do conductor que subscribe ao atallalas, o que provocou que abandoasen o local. Persoalmente, pídolles perdón pola miña torpeza,  froito da inexperiencia, que non da prepotencia.

Pero é xusto recoñecer tamén que ao abrir o turno de palabra o primeiro que recibimos delas non foi argumento ningún sobre prostitución, do que sorprendentemente se despreocuparon para acometer con insistencia un un reproche agrio e hostil cara aos/ás organizador@s: “Se non invitastes a prostitutas esta charla é indignante e queda totalmente desacreditada”. Parece que ou se celebraba como elas querían ou non se podía celebrar. De pouco servíu alegar a nosa escasísima capacidade organizativa. A súa resposta foi de absoluto desprezo á explicación, dando a entender que non era crible. Pero o certo é que seguimos pensando que máis vale sacar un tema precariamente que non sacalo nunca, e un  pequeno grupo de activistas que loitan pola xustiza económica, xunto con outras feministas que loitan contra a desigualdade de xénero e o abuso, penso eu que merecen respecto por intentalo. Acaso non tiñamos ningún dereito a expresar argumentos se non se cumpría o requisito de incluír unha prostituta na mesa?

E, xa postos, que tipo de prostituta propoñían? Dase por suposto que unha que defenda a regulación. Quizais unha de vida burguesa que escribe chamativos  libros sobre a súa tormentosa biografía? Ou, se cadra, unha activista segura de si, con fortes vínculos colectivos, plenamente consciente dos seus dereitos e capaz de abandoar cando queira o exercicio da prostitución?

Pero se tratase de dar voz ás prostitutas, sendo rigoroso, seguramente habería que traer unha representante promedio das que reflicten as frías estatísticas. Dende logo, unha que non quere ser prostituta. Ben podería tratarse dunha nena de 18 anos, inmigrante, afeita ao sometimento, paralizada pola inseguridade vital e coa auto estima baixo terra; posiblemente vítima de traumas familiares e coa pobreza pesando na súa mochila. Non debería ter moitos estudos, e tampouco disporía de demasiados argumentos teóricos formulados sobre o propio drama que protagoniza…

Era quizais este arquetipo maioritario o “tipo” de prostituta” que querían ter a toda costa na mesa as airadas asistentes? Porque nas charlas que se divulgan por aí ese non é, nin moitísimo menos, o perfil promedio das defensoras da prostitución. Que lles parece, entón, se calificamos tamén esas charlas que propoñen como referencia de charlas “elitistas” que ignoran a un colectivo específico sen darlle voz? E, por certo, porque non adoitan incluír tamén a voz de clientes, proxenetas ou curas nas súas charlas? Non quedan así deslexitimadas por non aportar voces diverxentes? Evidentemente, non.

IMG_20160713_192226

Non obstsante, comprendemos a exaltación dun sector d@s asistentes, pois hai moi poucas oportunidades de facerse oir por certos colectivos. Debe ser por iso que traían moita ansia de falar, de amosarse, de argumentar. Iso foi o que conseguimos, e enriqueceunos, sen dúbida ningunha. Pero non é xusto que a pequena asociación Attac pague ela soa a culpa de todas esas carencias e frustracións. Abrímonos humildemente a un problema gravísimo coas ferramentas que tiñamos, e do mesmo xeito que se pode falar de evasión fiscal sen traer un evasor fiscal, ou de venda de órganos sen contar con alguén que cedeu un ril,  optamos por traer argumentos dende fora da “profesión” do sexo amparad@s  por voces feministas cualificadas e coñecedoras da problemática.

Conste que moi mal non o debemos facer cando se encheu o local ata acabar o acto e falaron, aparte das poñentes abolicionistas, regulacionistas, prostitutas e escéptic@s de diversa índole (algúns/has cun ton de superioridade bastante insufrible, por certo). Demos voz a posicións opostas á nosa aínda que, ao meu xuízo non foron quen de desbaratar nin modificar sequera a innegable realidade da prostitución como mercantilización do corpo feminino. E fronte ao infroitoso e circular argumento “en realidade eu non vendo o meu corpo, non me quitaron un trozo” (unha persoa anana que se deixa lanzar nunha discoteca para botar unhas risas tampouco perde trozos, pero non quita que sexa un “servizo” moralmente inaceptable para a sociedade), emitido dende a individualidade máis recalcitrante tan propia destes tempos onde moitos aspectos da vida deixan de observarse dende o colectivo, está a innegable e terrible lacra da explotación de millóns de mulleres que dan de vivir e deixan desfrutar a miles de desalmados e desconsiderados, e ata favorecen as estatísticas de economías depredadoras. Iso non debe ser legal nin socialmente aceptado.

Sexa como sexa, perdón pola inmodestia pero fomos atrevid@s ao sacar á rúa este espiñoso asunto cun aberto enfoque abolicionista. Só quixeramos que as persoas máis afectadas e implicadas con este problema (ou “servizo”, ou “sector económico” ou “traballo”, se el@s o prefiren denominar así) saiban de que lado estamos e teñan clara a nosa vocación de cambio social e de mellora das circunstancias vitais das persoas desfavorecidas. E ninguén poderá negar que estas abundan no mundo da prostitución..

Outra cousa é que non esteamos de acordo nos argumentos, pero no que si o estaremos, con toda seguridade, é en que se trata dun debate necesario que cómpre ir perfeccionando. Demasiadas persoas están sufrindo esta falta de consenso definitivo mentres o brutal incumprimento dos dereitos humáns  fai mella en millóns de vidas por culpa da pasividade. Haxa ou non individuos que teñan a capacidade de colocar o seu corpo nunha esfera mercantil perfectamente separada da súa mente (moit@s pensamos que esa capacidade aínda non se da tanto como afirman os promotores da regulación) a explotación das mulleres en prostitución, as reais, as escravas, as vítimas, as que proceden de países lonxanos e de familias pobres, debe ser erradicada canto antes. Seguiremos afirmando: #ProstituciónAbolición

Moitas grazas ás poñentes e a todas as persoas que interviñeron. Vémonos na próxima. E, por favor, se se da o caso vinde calmadas, que nós tamén tomaremos medidas… e se fai falta doble dose de Trankimazín.

César Villar

Folleto introductorio para charla sobre Prostitución

cartel-WEB

folleto >>

Como vemos que o tema está alporizando a algúns/has eventuais interesad@s, aí vai un pequeno folleto introductorio que aclara parcialmente a postura maioritaria no noso grupo.

E, por favor, non perdamos os nervos. Non é para tanto.

Charla-debate 13/07/2016 | Prostitución: a muller como mercancía.

cartel-WEB

A lexitimidade do exercicio da prostitución é un tema longamente debatido nos países do noso entorno, pero as solucións unánimes aínda están lonxe de alcanzarse. Nalgúns casos optouse  por legalizar as distintas variantes da “industria” do sexo promovendo a súa normalización como se formase parte dun sector económico máis. A intención sería dotar de maiores garantías ás persoas que a exercen, de seguridade xurídica aos colectivos implicados e, por suposto, facer emerxer unha lucrativa fonte de cotizantes e de ingresos nun momento no que a viabilidade dos “estados de benestar” atópase seriamente comprometida.

Outros países, en cambio, consideran que se afectan os dereitos das mulleres, que estas sofren explotación económica e que son vítimas das concepcións machistas cando deben ceder a facer un “uso comercial” dos seus corpos . Sen embargo, algúns gobernos limítanse a impoñer normas que non buscan erradicar a prostitución senón mantela acotada dentro dunha marxe de “decoro” e orde social sen atallar a precariedade económica e a desigualdade que a ocasiona… De feito,  é frecuente que a prostitución se manteña no inseguro limbo da alegalidade mentres as autoridades consinten neglixentemente prácticas delictivas asociados a este sector. Por último, hai países que mantenen unha postura belixerante perseguindo aos que se lucran da prostitución, concretamente, implantan leis restritivas que penalizan a proxenetas, empresari@s ou  usuari@s, e ás veces incluso ás propias vítimas, que son as prostitutas.

A pesar de todo,  ningunha das saídas acadou de momento unha solución aos enormes problemas sociais e humanos da prostitución.

Por iso dende Attac A Coruña estamos interesad@s en facilitar un debate social aberto sobre un tema de graves implicacións, e inclinámonos pola completa abolición desta práctica, é dicir, por convertela en ilegal e erradicala como actividade socialmente consentida. O motivo é que, ao noso entender, a prostitución implica, inevitablemente, a explotación da muller polo feito de ser muller e case sempre é o resultado da pobreza ou da precariedade vital no que se atopan moitas delas. Esta doble discriminación parece fora de toda dúbida e pensamos que existen argumentos de sobra para sostelo.

Para esta charla-debate contamos coa Asociación de Mulleres Feministas Falando Nós, formada por mulleres de diferentes ámbitos profesionais que veñen traballando en Ourense dende 2010 na loita e denuncia de todas aquelas actuacións que vulneren os dereitos humanos e, moi especialmente, os dereitos da muller, reivindicando o feminismo como motor de cambio social e promovendo todas as medidas necesarias para a consecución da igualdade real entre mulleres e homes.

Animámosvos a compartir connosco este encontro.

Renda Básica: a que esperamos? Debate en Podemos A Coruña.

CARTEL-WEB-Hoxe tivemos ocasión de falar na sede de Podemos sobre a Renda Básica Universal, unha proposta que Attac ven mimando dende hai tempo e que nos últimos meses está a evolucionar impulsada pola propia realidade social. A súa crecente aceptación cidadana e o feito de que moitas forzas políticas chegasen a integrala, dun ou doutro xeito, nos seus programas políticos, parece estar esixíndonos aos defensores desta idea unha moi positiva e constante actualización e valoración.

Por iso quixemos aproveitar a oportunidade que nos deu Podemos de participar nunha das súas charlas formativas, e máis tratándose dunha organización dentro da cal se está xestando unha proposta sobre Renda Básica na que aínda non parece existir unanimidade. Neste sentido, non revelamos ningún segredo se dicimos que algúns partidos nos que moitas persoas depositan a esperanza dun cambio político e que decidiran incluíla nos seus programas europeos, como Esquerda Unida ou Podemos, semellan estar botándose para atrás dalgún xeito. No primeiro caso, cambiando inesperadamente de traxectoria e optando pola vía do Traballo Garantido; no segundo caso, optando probablemente por unha versión reducida da RB que a faga máis asimilable neste difícil contexto político.

Todo iso debe ser obxecto de reflexión e debate nun momento de auténtica oportunidade de cambio, por iso quixemos aproveitar para reforzar as esencias da RB, reafirmar os seus argumentos e tamén asumir sen medo as posibles dificultades (cremos que poucas) e efectos indesexados (cremos que pequenos) que podería xenerar a súa implantación.

Pois ben, podemos dicir que o resultado do encontro foi moi positivo. Xurdiron no debate consideracións interesantes e abertas sobre moitos aspectos, que non podemos reflectir nesta simple reseña. Houbo, por exemplo, quen xustificou e razonou que eran precisos pasos previos para facela viable políticamente. Tamén houbo quen a contextualizou no marco dunha loita de clases moi ampla e invitou a aplicala sen maiores xustificacións nin dialécticas que pretendan calmar a eses poderes que tantos desmáns e abusos cometeron. Pola súa parte, outras persoas constataron a incrible falta de visibilidade da pobreza, a insuficiencia das medidas paliativas perante este retroceso nos dereitos laborais e sociais, así como a preocupación da posible inaplicabilidade nos países empobrecidos dunha medida concebida prioritariamente por países ricos para resolver os seus problemas. Ademais, non faltaron voces que incidiron na necesidade de revalorizar o traballo doméstico ou reproductivo, nomeadamente en mans femininas, unha aportación que mantén ao sistema en pé pero que non computa como un aporte relevante para a nosa economía.

Acabamos dicindo que en Attac amosamos a nosa total disposición a enriquecer calquera debate e alimentar calquera proposta que favoreza a xustiza económica e a evolución democrática e sostible da nosa sociedade. E mentres non se demostre que existen mellores opcións, insistiremos na defensa daquelo que nós cremos que encarnaría o dereito emerxente da Renda Básica, una proposta que, como ben titula Cive Pérez no seu recente libro, pode ser “a peor das solucións posibles… se exceptuamos todas as demais”.

Ni “panchitos”, ni “chonis”, ni “curritos”: CLASE TRABAJADORA

chavsRecientemente, he podido disfrutar de la lectura de “CHAVS. La demonización de la Clase Obrera”, de Owen Jones,  que viene a describir de forma convincente una situación en la que la clase obrera británica,  poseedora de unas señas de identidad y de un orgullo colectivo que le daban fuerza, ha ido perdiendo vigencia a favor del difuso grupo social de las  “clases medias”. Pero no sólo eso. De alguna manera, las clases pudientes han logrado culpar a  l@s trabajador@s más desfavorecidos de sus propias penurias y limitaciones, obviando así que éstas son el cruel resultado de las políticas neoliberales más agresivas, de las que la clase pudiente ha resultado ser la única beneficiaria.  Esta lectura me ha llevado a preguntarme en qué medida eso está pasando también en nuestro país… Leer Más…

Fuego cruzado contra la Renta Básica.

fogo-rbLUME CRUZADO CONTRA A RENDA BÁSICA

(* versión en castellano al pie)

Quixera aproveitar un texto de Henrique Lijó que descubrín recentemente nas páxinas da revista Praza  para desenvolver algúns argumentos a favor da Renda Básica neste momento no que moitas das voces críticas co sistema parecen aliarse coas forzas máis conservadoras para opoñerse a unha renda incondicional para toda a cidadanía.

Comecemos dicindo que o titulo “Tudo contra a Renda Básica” denota unha predisposición pouco compatible cunha análise mínimamente obxectiva, pois resulta difícil de crer que o autor non atope nin un aspecto positivo nunha proposta político-económica de mellora social cunha traxectoria teórica e política de decenios, centos de estudos favorables,  prestixiosos expertos que a defenden e unha viabilidade económica cada vez máis evidente.

Aínda así, nada pode evitar que a oposición á RB medre paralela ao seu éxito. É prefectamente previsible, por exemplo, que aparezan panfletos neoliberais titulados “Contra la Renta Básica” (J.R. Rallo), coa intención de neutralizar unha idea que xa comezan a tomar en serio; o que quizais non  sexa  tan normal é a abundancia de “lume amigo”…

Leer Más…

Charla: En defensa da Renda Básica fronte ao Traballo Garantido

Velaiquí o vídeo da Charla en Oza na que a CIG e ATTAC A Coruña participamos da man da Asociación de Veciños de Oza-Gaiteira-Os Castros sobre a proposta da Renda Básica.

Non redundaremos moito máis nos comentarios reflectidos na reseña anterior, pero apetécenos aclarar que o limitadísimo tempo para expoñer un tema tan necesitado de explicacións imposibilitou desenvolver a prometida controversia RB/TG cun mínimo de serenidade que facilitase a súa comprensión; e moito menos, sacar partido a un debate no que poder tratar os inconvenientes que se lle opuxeron, como a da inflación, no que, por certo, voces máis calificadas ca nosa téñense explicado sobradamente e, polo que se ve, tamén infroitosamente…

Defensa da Renda Básica fronte ao Traballo Garantido from Attac Corunha on Vimeo.

Leer Más…

Reseña sobre a charla Renda Básica fronte a Traballo Garantido

O 04.05.2015, celebrouse no Fórum Metropolitano a charla organizada pola Asociación Veciñal de Oza-Gaiteira-Os Castros, representada por Eduardo Feixo, que moderaba o acto, contando coa intervención de Xavier Filgueira, do Sindicato CIG e de quen subscribe, membro de Attac A Coruña.

foto charla

A afluencia foi máis baixa que noutras ocasións a pesar do interese que está a suscitar a “rivalidade” RB/TG. E aínda que, tal como se anunciou no seu momento, se descartara a posibilidade de formalizar un debate entre participantes de posicionamentos opostos, intentouse abordar polo menos unha descrición de ambas as dúas propostas polo representante de Attac A Coruña. É dicir, confesamos que houbo apaño: a mesma persoa que defendía a RB, encargouse de “atacar” o Traballo Garantido.

Leer Más…

¿Saben pescar los andaluces y los griegos?

 

 

hosteleria

Extracto libre del artículo de Alberto Garzón en Público.es (http://bit.ly/1Fjiqlx)

“Demasiadas veces escuchamos argumentos que insinúan que la causa de la pobreza y del desempleo es la pereza de los trabajadores

En España trabajamos de media casi 300 horas más al año que en Alemania, y en Grecia lo hacen más de 600. Pero la productividad es mucho menor.

Algunos recurren al tópico de que la cultura del trabajo es mucho menos eficiente en el sur, […] perdemos más el tiempo durante el horario de trabajo.

Leer Más…

A %d blogueros les gusta esto: