Archive by Author | rederibeiro

Vídeo da charla “Paraísos fiscais, as cloacas financeiras”

O pasado día 11 celebrouse na sede de Podemos da Coruña unha charla de Ricardo García Zaldívar sobre paraísos fiscais. Integramos nesta entrada a gravacion en vídeo.

Por certos problemas técnicos o acto desenvolveuse dun xeito máis informal do habitual, con frecuentes preguntas por parte do público que o poñente ía contestando mediante exemplos. Iso que, en principio, non permitiu tanta profundización no tema, favoreceu en cambio unha maior axilidade da charla. En calquera caso, cremos que @s asistentes puideron obter información de interese para comprender o fenómeno masivo da financiarización e da rampante evasión fiscal, así como das prácticas económicas que deterioran as nosas arcas públicas e prexudican gravemente a economía dos países empobrecidos. Ademais, tamén houbo ocasión de falar dos movementos e campañas reivindicativas que se oponen a estas prácticas inxustas.

Agradecémoslles aos Círculos de Podemos de A Coruña que acollese un acto de Attac e, por suposto, a Ricardo García Zaldívar que nos fixese partícipes non só dos interesantes contidos da charla, senón tamén da súa ampla experiencia no altermundismo centrado na xustiza económica. Tamén, como non, agradecémoslle á nosa compañeira Victoria a sús participación tanto nas xestións previas como na propia introducción ao acto, e a tod@s as asistentes a súa presenza e a súa activa participación.
Vémonos na seguinte!
Anuncios

PARAÍSOS FISCAIS, AS CLOACAS FINANCEIRAS

Velaiquí, un folleto explicativo sobre paraísos fiscais.

ppff-vincul

Qué son

Los mal llamados paraísos fiscales son territorios que constituyen guaridas fiscales para no residentes (tax havens) y que funcionan como plataformas de negocios opacos. En ellos se pagan reducidos impuestos (o ninguno) y sus particulares leyes (offshore o extraterritoriales) permiten el secreto bancario que convierte en anónimos desconocidos a los titulares de cuentas corrientes y depósitos.

Pero el dinero «no duerme» en estos territorios y el flujo de negocios es continuo. Sus leyes permiten crear empresas pantalla, sucursales y filiales bancarias, fideicomisos, fundaciones y otras formas jurídicas que utilizan bancos, grandes empresas, fondos de alto riesgo, fondos de pensiones, modos especiales de inversión, grandes fortunas y la propia corrupción política, y que sirven como oscuras y secretas plataformas de evasión y elusión fiscal para el comercio y la especulación. También son un medio perfecto para lavar el dinero negro de narcotraficantes, traficantes de armas, mafias y organizaciones terroristas.

En general esos territorios no tienen una actividad económica productiva acorde con su peso financiero sino que atraen grandes capitales y negocios de toda laya por sus opacos y descontrolados sistemas jurídicos offshore. Pero la ciudadanía de a pie no se beneficia, son sus élites quienes venden la soberanía fiscal y financiera al capital internacional en beneficio propio.

Los paraísos fiscales son una parte fundamental y necesaria del capitalismo financiero actual y por eso son férreamente defendidos por los lobbies corporativos. Está probado que fueron fundamentales en la generación de la crisis financiera de 2008.

Además de estos paraísos fiscales offshore o extraterritoriales para no residentes, hay en el mundo otros territorios «de baja tributación», también responsables de buena parte de la dañina competitividad fiscal en el mundo.

Cuántos son

El G-20 de Londres en 2009 encargó a la OCDE tomar medidas contra los paraísos fiscales. en tanto que territorios no cooperantes que la propia OCDE había identificado, y propuso a esos paraísos la posibilidad de firmar doce tratados de intercambio de información con otros tantos países o territorios para poder salir de esta lista oficial de paraísos fiscales. Hoy, según la OCDE, solo hay dos paraísos fiscales, las dos pequeñas islas Niue y Nauru. El intercambio de información solo fue una operación de maquillaje que dio a los territorios borrados de la lista un barniz de honradez que no tenían ni tienen, pues siguen funcionando como auténticos paraísos fiscales.

Hay muchas listas de paraísos fiscales, pues cada estado tiene la suya propia. España considera que hay 33 paraísos fiscales (48 en 1991) y destacan las listas del Parlamento Europeo (58 en 2015) y de la Red de Justicia Fiscal (Tax Justice Network) con 52.

También son paraísos fiscales varios territorios de la Unión Europea (Luxemburgo, Malta, Chipre) o del resto de Europa (Suiza, Liechtenstein, Andorra, Gibraltar, Mónaco, San Marino…). Y hay  muchos más estados como Panamá, Uruguay, Singapur o Bahrein, y otros espacios funcionales dentro de

grandes estados como son La City de Londres o Delaware en Estados Unidos.

Cuánto dinero ocultan ricos y poderosos en los paraísos fiscales

En los paraísos fiscales se ocultan de 21 a 32 billones de dólares solo en depósitos. Según Tax Justice Network, eso es un tercio del PIB mundial. Otros cálculos más modestos (Zucman) indican que hay solo 8 billones ocultos en paraísos.

Cómo evaden impuestos grandes empresas y fortunas por los paraísos fiscales

Las grandes corporaciones crean empresas ficticias en paraísos fiscales, ingresan ahí sus beneficios y no pagan impuestos o bien estos son ridículos. Las mayores empresas españolas del IBEX 35 tienen un buen número de empresas ficticias o sociedades pantalla en paraísos fiscales, y los bancos disponen de filiales o sucursales en esos territorios.

Utilizan la evasión y la elusión fiscal para dejar de pagar impuestos y en ocasiones firman acuerdos secretos con algunos estados para pagar menos impuestos, como se ha demostrado ocurre en Luxemburgo.

Cómo funcionan las plataformas de negocios globales y de especulación

Más de la mitad del comercio internacional se hace entre grandes empresas y sus sociedades ficticias o sucursales offshore. De hecho, el comercio más importante es el que protagoniza la especulación financiera sobre todo tipo de activos, que es 90 veces superior a las transacciones del comercio mundial de servicios y materias primas; y esta especulación financiera se hace sobre todo desde los paraísos fiscales. Para combatir ese negocio especulativo que tanto daña la estabilidad económica y a los países, ATTAC propone gravarlos fiscalmente con un Impuesto a las Transacciones Financieras (ITF).

Qué es la banca en la sombra y por qué constituye un riesgo enorme para el sistema financiero junto a los paraísos fiscales.

El origen de la crisis financiera de 2008 fue en gran parte por la banca en la sombra, así llamada por su opacidad y la imposibilidad de ser supervisada y controlada por las autoridades. Una crisis que supuso una recesión tal que acabó con más de 40 millones de puestos de trabajo en los países desarrollados y empobreció a cientos de millones de personas.

Pero hablar de banca en la sombra es hablar de la opacidad de unos paraísos fiscales que sirven para falsear los balances de los bancos. Hoy día el volumen de la banca en la sombra, oscura e incontrolable, es superior al de antes de la crisis en 2007. Banca en la sombra que según el propio FMI (Fondo Monetario Internacional) oculta 75 billones de dólares, tanto como al producto interior bruto mundial. El actual sistema bancario en la sombra es un gran riesgo para el sistema económico y para la sociedad, y para erredicarla  es necesario acabar con su mayor instrumento, los paraísos fiscales.

Qué hace la Unión Europea contra los paraísos fiscales

Muy poco. En la Unión Europea no hay voluntad política de acabar con los paraísos fiscales. Desde hace años se debaten y tramitan medidas insuficientes contra esos paraísos, la última el llamado Plan BEPS. Pero incluso esas medidas nunca se concretan ni aplican. Además de los lobbies empresariales, hay países miembros de la Unión Europea (Austria, Luxemburgo, Reino Unido) que se oponen sin disimulo a cualquier medida contra los paraísos fiscales.

Qué se puede hacer

Mucho. Empezar creando una opinión pública crítica y opositora sensibilizando a los municipios para que se declaren ZLPF (zonas libres de paraísos fiscales); y al mismo tiempo, presionar para impedir contratos con el sector público a empresas o bancos con alguna relación con los paraísos fiscales. Y se puede presionar en la UE para que se sancione a los países o territorios con secreto bancario en perjuicio de las arcas públicas de los estados. También es posible convertir en ilegal en los estados de la Unión Europea toda actividad económica empresarial con filiales en los paraísos fiscales… además de obligar a empresas y corporaciones a informar anualmente sobre sus inversiones, beneficios e impuestos país por país, no globalmente como hacen ahora para ocultar sus ganancias. Y se puede exigir un Impuesto a las transacciones financieras que disuada el enorme flujo especulativo desde estas plataformas oscuras.

Quién lo puede hacer

Sin presión social la élite que nos gobierna nunca pondrá fin a estas guaridas del capital financiero internacional, y por ello ATTAC lleva casi veinte años sensibilizando a la ciudadanía mundial de la necesidad de movilizarse para erradicar estos espacios de opacidad y conseguir una verdadera justicia fiscal.

Necesitamos tu apoyo. Súmate a la campaña contra los paraísos fiscales y colabora con ATTAC en reforzar el control ciudadano de los mercados financieros participando el 3 de abril en el Día de Acción Global contra los Paraísos Fiscales.

 

Desfrutar matando: o cruel negocio da caza.

tecor-sanguinarioCada ano, unhas 800.000 persoas practican a caza en España. Aquí  dispoñen dun 80% do territorio para desfrutalo, incluíndo camiños públicos, montes á beira de aldeas e, ocasionalmente, ata reservas naturais.

Evidentemente, isto supón un problema para a natureza e para o 95% da poboación restante, que debe compartir espazo cun exército de afeccionados que deciden en décimas de segundo e baixo estado de excitación cara a onde disparan balas que matan a 1 km ou perdigóns que poden deixarte cego a 200 metros, aparte de contaminar con 6.000 Tm anuais de chumbo o chan e os acuíferos… A ninguén estrañará, pois, que cada ano morran por disparo 20 ou 30 persoas e resulten feridas outras 800, algunhas con serias minusvalías; ou que, en conxunto, os accidentes asociados á actividade cinexética superen os 2.500. Como explicar, entón, que unha actividade tan perigosa e prexudicial sexa permitida e promovida no noso entorno baixo a denominación de “deporte”?

Leer Más…

Turismo depredador, termalismo e outras desgrazas

asveigas

Falar mal do turismo en España implica cuestionar un dos motores básicos da nosa economía. Aos seus defensores bastaríalles replicar que España recibíu en 2015 uns 70 millóns de turistas, ou que estes deixaron 51.000 millons de euros en divisas. En realidade, estamos a falar dun sector que proporciona miles de empregos e que supuxo ese ano o 11,2% do noso PIB…

Sen embargo, existen aspectos incómodos que a nosa tradicional dependencia desa “fonte de riqueza” lévanos a pasar por alto. En principio, sabemos que non se trata dunha actividade demasiado rendible. Fíxense que nin cos 70 millóns de visitantes evitamos unhas escandalosas cifras de paro e precariedade laboral. Por outro lado, priorizando este sector dende o franquismo só conseguimos construír unha economía desequilibrada, dependente doutros países e medioambientalmente insostible.

[reposición dun artigo borrado accidentalmente]

Leer Más…

O noso debate sobre prostitución sáldase sen ferid@s de gravidade

Confesamos que a charla-debate sobre prostitución de onte deixounos un pouco sobresaltad@s. Por suposto, non se tratou da charla en si, da que estamos moi satisfeit@s. Foi o debate posterior o que se nos foi un pouco das mans, aínda que o sangue non chegou ao río… Do acto subiremos un vídeo en breve. De momento, queda esta reseña.

CnQz9xGXEAAYxV9

Comezou falando a nosa compañeira Sara, quen fixo unha aproximación humana e verosímil ao tema para evidenciar a superficialidade coa que se aborda o problema da prostitución no norte do mundo, tanto pola maioría tolerante cun abuso de enormes proporcións (que perciben lonxano porque non lles afecta persoalmente), como por parte daquel@s que que ensalzan a presunta liberdade dos corpos ignorando a dolorosa evidencia da outra cara da moeda: a da explotación na que viven actualmente millóns de mulleres pobres abocadas a venderse como mercancía. Sara recordounos que o entorno no que xurde nos países empobrecidos é dificilmente imaxinable no mundo “desenvolvido”, e que cómpre tomar moita máis conciencia e loitar activamente contra a transixencia respecto ao “negocio do sexo”, que se nutre da pobreza e do sometimento inxusto dunhas mulleres que non tiveron a menor oportunidade nos seus países de orixe.

Pola súa parte, as compañeiras feministas do Foro Falando Nós, Yerma e Victoria, das que tiñamos excelentes referencias, cumpriron sobradamente as expectativas cunha mensaxe trabada, solvente e chea de datos incontestables. O enfoque da prostitución como resultado dun sistema económico depredador, dunhas tradicións culturais machistas e dunha evidente neglixencia de gobernos e institucións á hora de abordar esta lacra, resultou moi convincente.

IMG_20160713_203913

Ninguén foi quen, no intenso debate posterior, de botar abaixo evidencias como a da escandalosa minoría de idade de moitísimas mulleres prostituídas, a da connivencia dos gobernos de certos países pobres, a da endémica relación da prostitución co mundo delincuencial máis sofisticado, o do uso das drogas e da violencia extrema para “domesticar” e atar persoas á oculta escravitude das factorías de explotación sexual que proliferan impunemente… Un aporte particularmente estremecedor foi un pequeno vídeo que deu comezo ás súas intervencións. Imposible permanecer indiferente ante comportamentos tan brutais e cotiás no sórdido mundo da “industria do sexo”.

Pero unha vez rematados estes argumentos, xustamente os que se ofreceron na convocatoria, foi cando a cousa medrou ata a un punto de pura incandescencia dialéctica. E, a touro pasado, penso que estaría ben reflexionar sobre un par aspectos da xornada.

O primeiro, obríganos a  comezar desculpándonos. Arrebatar a posibilidade de réplica á primeira participante do público nun intento de neutralizar a inminente revolta que, de todos modos, acabaría por chegar, non foi correcto. Varias mulleres indignadas non dispuxeron da oportunidade de ir calmando e acoplando as súas intervencións dada a contundencia inicial do conductor que subscribe ao atallalas, o que provocou que abandoasen o local. Persoalmente, pídolles perdón pola miña torpeza,  froito da inexperiencia, que non da prepotencia.

Pero é xusto recoñecer tamén que ao abrir o turno de palabra o primeiro que recibimos delas non foi argumento ningún sobre prostitución, do que sorprendentemente se despreocuparon para acometer con insistencia un un reproche agrio e hostil cara aos/ás organizador@s: “Se non invitastes a prostitutas esta charla é indignante e queda totalmente desacreditada”. Parece que ou se celebraba como elas querían ou non se podía celebrar. De pouco servíu alegar a nosa escasísima capacidade organizativa. A súa resposta foi de absoluto desprezo á explicación, dando a entender que non era crible. Pero o certo é que seguimos pensando que máis vale sacar un tema precariamente que non sacalo nunca, e un  pequeno grupo de activistas que loitan pola xustiza económica, xunto con outras feministas que loitan contra a desigualdade de xénero e o abuso, penso eu que merecen respecto por intentalo. Acaso non tiñamos ningún dereito a expresar argumentos se non se cumpría o requisito de incluír unha prostituta na mesa?

E, xa postos, que tipo de prostituta propoñían? Dase por suposto que unha que defenda a regulación. Quizais unha de vida burguesa que escribe chamativos  libros sobre a súa tormentosa biografía? Ou, se cadra, unha activista segura de si, con fortes vínculos colectivos, plenamente consciente dos seus dereitos e capaz de abandoar cando queira o exercicio da prostitución?

Pero se tratase de dar voz ás prostitutas, sendo rigoroso, seguramente habería que traer unha representante promedio das que reflicten as frías estatísticas. Dende logo, unha que non quere ser prostituta. Ben podería tratarse dunha nena de 18 anos, inmigrante, afeita ao sometimento, paralizada pola inseguridade vital e coa auto estima baixo terra; posiblemente vítima de traumas familiares e coa pobreza pesando na súa mochila. Non debería ter moitos estudos, e tampouco disporía de demasiados argumentos teóricos formulados sobre o propio drama que protagoniza…

Era quizais este arquetipo maioritario o “tipo” de prostituta” que querían ter a toda costa na mesa as airadas asistentes? Porque nas charlas que se divulgan por aí ese non é, nin moitísimo menos, o perfil promedio das defensoras da prostitución. Que lles parece, entón, se calificamos tamén esas charlas que propoñen como referencia de charlas “elitistas” que ignoran a un colectivo específico sen darlle voz? E, por certo, porque non adoitan incluír tamén a voz de clientes, proxenetas ou curas nas súas charlas? Non quedan así deslexitimadas por non aportar voces diverxentes? Evidentemente, non.

IMG_20160713_192226

Non obstsante, comprendemos a exaltación dun sector d@s asistentes, pois hai moi poucas oportunidades de facerse oir por certos colectivos. Debe ser por iso que traían moita ansia de falar, de amosarse, de argumentar. Iso foi o que conseguimos, e enriqueceunos, sen dúbida ningunha. Pero non é xusto que a pequena asociación Attac pague ela soa a culpa de todas esas carencias e frustracións. Abrímonos humildemente a un problema gravísimo coas ferramentas que tiñamos, e do mesmo xeito que se pode falar de evasión fiscal sen traer un evasor fiscal, ou de venda de órganos sen contar con alguén que cedeu un ril,  optamos por traer argumentos dende fora da “profesión” do sexo amparad@s  por voces feministas cualificadas e coñecedoras da problemática.

Conste que moi mal non o debemos facer cando se encheu o local ata acabar o acto e falaron, aparte das poñentes abolicionistas, regulacionistas, prostitutas e escéptic@s de diversa índole (algúns/has cun ton de superioridade bastante insufrible, por certo). Demos voz a posicións opostas á nosa aínda que, ao meu xuízo non foron quen de desbaratar nin modificar sequera a innegable realidade da prostitución como mercantilización do corpo feminino. E fronte ao infroitoso e circular argumento “en realidade eu non vendo o meu corpo, non me quitaron un trozo” (unha persoa anana que se deixa lanzar nunha discoteca para botar unhas risas tampouco perde trozos, pero non quita que sexa un “servizo” moralmente inaceptable para a sociedade), emitido dende a individualidade máis recalcitrante tan propia destes tempos onde moitos aspectos da vida deixan de observarse dende o colectivo, está a innegable e terrible lacra da explotación de millóns de mulleres que dan de vivir e deixan desfrutar a miles de desalmados e desconsiderados, e ata favorecen as estatísticas de economías depredadoras. Iso non debe ser legal nin socialmente aceptado.

Sexa como sexa, perdón pola inmodestia pero fomos atrevid@s ao sacar á rúa este espiñoso asunto cun aberto enfoque abolicionista. Só quixeramos que as persoas máis afectadas e implicadas con este problema (ou “servizo”, ou “sector económico” ou “traballo”, se el@s o prefiren denominar así) saiban de que lado estamos e teñan clara a nosa vocación de cambio social e de mellora das circunstancias vitais das persoas desfavorecidas. E ninguén poderá negar que estas abundan no mundo da prostitución..

Outra cousa é que non esteamos de acordo nos argumentos, pero no que si o estaremos, con toda seguridade, é en que se trata dun debate necesario que cómpre ir perfeccionando. Demasiadas persoas están sufrindo esta falta de consenso definitivo mentres o brutal incumprimento dos dereitos humáns  fai mella en millóns de vidas por culpa da pasividade. Haxa ou non individuos que teñan a capacidade de colocar o seu corpo nunha esfera mercantil perfectamente separada da súa mente (moit@s pensamos que esa capacidade aínda non se da tanto como afirman os promotores da regulación) a explotación das mulleres en prostitución, as reais, as escravas, as vítimas, as que proceden de países lonxanos e de familias pobres, debe ser erradicada canto antes. Seguiremos afirmando: #ProstituciónAbolición

Moitas grazas ás poñentes e a todas as persoas que interviñeron. Vémonos na próxima. E, por favor, se se da o caso vinde calmadas, que nós tamén tomaremos medidas… e se fai falta doble dose de Trankimazín.

César Villar

Folleto introductorio para charla sobre Prostitución

cartel-WEB

folleto >>

Como vemos que o tema está alporizando a algúns/has eventuais interesad@s, aí vai un pequeno folleto introductorio que aclara parcialmente a postura maioritaria no noso grupo.

E, por favor, non perdamos os nervos. Non é para tanto.

Charla-debate 13/07/2016 | Prostitución: a muller como mercancía.

cartel-WEB

A lexitimidade do exercicio da prostitución é un tema longamente debatido nos países do noso entorno, pero as solucións unánimes aínda están lonxe de alcanzarse. Nalgúns casos optouse  por legalizar as distintas variantes da “industria” do sexo promovendo a súa normalización como se formase parte dun sector económico máis. A intención sería dotar de maiores garantías ás persoas que a exercen, de seguridade xurídica aos colectivos implicados e, por suposto, facer emerxer unha lucrativa fonte de cotizantes e de ingresos nun momento no que a viabilidade dos “estados de benestar” atópase seriamente comprometida.

Outros países, en cambio, consideran que se afectan os dereitos das mulleres, que estas sofren explotación económica e que son vítimas das concepcións machistas cando deben ceder a facer un “uso comercial” dos seus corpos . Sen embargo, algúns gobernos limítanse a impoñer normas que non buscan erradicar a prostitución senón mantela acotada dentro dunha marxe de “decoro” e orde social sen atallar a precariedade económica e a desigualdade que a ocasiona… De feito,  é frecuente que a prostitución se manteña no inseguro limbo da alegalidade mentres as autoridades consinten neglixentemente prácticas delictivas asociados a este sector. Por último, hai países que mantenen unha postura belixerante perseguindo aos que se lucran da prostitución, concretamente, implantan leis restritivas que penalizan a proxenetas, empresari@s ou  usuari@s, e ás veces incluso ás propias vítimas, que son as prostitutas.

A pesar de todo,  ningunha das saídas acadou de momento unha solución aos enormes problemas sociais e humanos da prostitución.

Por iso dende Attac A Coruña estamos interesad@s en facilitar un debate social aberto sobre un tema de graves implicacións, e inclinámonos pola completa abolición desta práctica, é dicir, por convertela en ilegal e erradicala como actividade socialmente consentida. O motivo é que, ao noso entender, a prostitución implica, inevitablemente, a explotación da muller polo feito de ser muller e case sempre é o resultado da pobreza ou da precariedade vital no que se atopan moitas delas. Esta doble discriminación parece fora de toda dúbida e pensamos que existen argumentos de sobra para sostelo.

Para esta charla-debate contamos coa Asociación de Mulleres Feministas Falando Nós, formada por mulleres de diferentes ámbitos profesionais que veñen traballando en Ourense dende 2010 na loita e denuncia de todas aquelas actuacións que vulneren os dereitos humanos e, moi especialmente, os dereitos da muller, reivindicando o feminismo como motor de cambio social e promovendo todas as medidas necesarias para a consecución da igualdade real entre mulleres e homes.

Animámosvos a compartir connosco este encontro.

Vídeo sobre a charla debate “Cooperativismo para un modelo enerxético sostible”

Aquí tendes o vídeo do acto gravado o día 01.06.2016 na Cafetería Monty  no que Attac A Coruña e Som Enerxía trataron o tema da imperiosa necesidade de desenvolver un novo modelo enerxético e describiron unha fórmula cooperativa para facelo viable.

Lamentamos que por razóns técnicas non quedase constancia da última parte da intervención de Daniel Espinheira (Som Energía) e do debate posterior, pero pensamos que ata entón os poñentes aportaron informacións e análises de gran interese.

A %d blogueros les gusta esto: